Вершы. Пра каханне-25

 

                                                                                             Аляксей Якімовіч

Каханай

 

На зялёнай сцяжынцы

                                                          Мы з табою сышліся.

                                                          Перасмяглыя вусны,

                                                          Як збавенне, зліліся.

 

                                                          Мы ўзяліся за рукі,

                                                          Нашы пальцы спляліся.

                                                          Мы ляцім над зямлёю,

                                                          Мы з табой узняліся.

 

                                                          Пан Сусвету магутны

                                                          Гэту сілу нам даў.

                                                          З вышыні нас заўважыў

                                                          І злучыў, аб’яднаў.

 

                                                         Мы над тлумам ляцім,

                                                         Над пустой калатнёй,

                                                         Над пляткарствам зайздросным,

                                                         Над калючай хлуснёй.

 

                                                         Побач ветрык лагодны.

                                                         Абнімае ён нас,

                                                        Ціха шэпча на вушкі:

                                                        -- У добры час! У добры час!

 

                                                        Чую музыку скрыпкі.

                                                        Усё гучней яна грае,

                                                        Як малых немаўлят,

                                                        Нас дабром сагравае.

 

                                                        Я дыханне тваё,

                                                        Як сваё, адчуваю.

                                                        Твае светлыя думкі,

                                                        Як малітву, чытаю.

 

                                                        Мы ўзяліся за рукі.

                                                        Мацней пальцы сціскай.

                                                        Будзь маёй прыгажосцю.

                                                        Давярай, давярай.

                                                        

                                                        Я табе падару

                                                        Наша шчасце людское.

                                                        Захавай, прытулі нас,

                                                        Каханне зямное.

 

                                                        Пан Сусвету магутны,

                                                       Узнімай усё вышэй.

                                                       Няхай цяга спаткання

                                                       Нас яднае даўжэй.

                                                       --  --  --  --  --  --  --  --  --

                                                       Без вялікага кахання

                                                       Нам не абысціся.

                                                       Нашы вусны, нашы пальцы,

                                                       Як вянок, спляліся.

                                                                                      2025 год

 

                                                                                                              Аляксей Якімовіч

Растрывожыла душу

 

Каля рэчкі у ляску

                                                              Расцвіла каліна.

                                                              Растрывожыла душу

                                                              Мілая дзяўчына.

 

                                                              Лес каліну затуляе,

                                                              Упрыгожвае палі.

                                                              Ты адзінае сузор’е

                                                              Для мяне тут, на зямлі.

 

                                                              Калі б быў я музыкантам,

                                                              Для цябе зайграў бы,

                                                              Хвалі цёплага кахання

                                                              Вышэй узнімаў бы.

 

                                                              Калі б ты мне дазваляла,

                                                              За руку трымаў бы.

                                                              Каб не выцяла бачок,

                                                              Саломку падсцілаў бы.

                                                   

                                                               Калі б раптам загадала,

                                                               Рыцарам я стаў бы.

                                                               Як любімую Айчыну,

                                                               Цябе абараняў бы.

 

                                                               Калі б меў такую волю,

                                                               Шчасце падарыў бы.

                                                               Сілу ў Бога папрасіўшы,

                                                               На руках насіў бы.

 

                                                                Калі б надта захацела,

                                                               Знайшоў бы залацінку

                                                               І адзеў бы на твой палец

                                                               У добрую хвілінку.

 

                                                               Калі б мы пабраліся,

                                                               У райскі сад вадзіў бы,

                                                               Маладую яблыньку

                                                               З табой пасадзіў бы.

 

                                                               Калі хочаш быць каханай,

                                                               Не лянуйся, пакахай.

                                                               Светлыя пачуцці

                                                               Ты не замыкай.

                                                                                      2025 год

 

                                                                                              Аляксей Якімовіч

                 Непаразуменне

 

                                            Звычайна ты лагодная,

                                            Зусім  не калючая.

                                            А бываеш іншы раз,

                                            Як крапіва, пякучая.

 

                                            -- Не! – паведамляеш,

                                            Знішчаючы ў прах.

                                            Здалося праз хвіліну:

                                            Хвошчаш па шчаках.

 

                                            Лупіш з асалодай,

                                            Выкінуўшы страх.

                                            Рука набірае

                                            Ўсё большы размах.

 

                                            Сумныя слязінкі

                                            Паўзуць па шчаках.

                                            -- Не! –гучыць гулка,

                                            Бы ў дзікіх гарах.

 

                                            Гучыць, як адмова,

                                            Як страшны прысуд,

                                            І тварам кідае

                                            У сметнік, у бруд.

 

                                            Гараць мае шчокі,

                                            Смыліць на душы.

                                            Цябе не прашу я:

                                            Са мной саграшы.

 

                                           У цяпельца кахання

                                           Паленца падкінь.

                                           У бязводнай пустыні

                                           Мяне не пакінь.

 

                                           Не, як знявага,

                                           Гучыць у вушах.

                                           Калі ж перастанем

                                           Лупіць па шчаках?

 

                                           Плывеш, як арліца,

                                           Бяжыш, нібы лань.

                                           Гляджу, вымаўляю:

                                           -- Крыло не парань.

                                                             2025 год